1035. I. Przejście własności wszelkich nieruchomości przeznaczo¬nych na cele reformy rolnej na Skarb Państwa następuje nie przez wpis do księgi wieczystej, lecz nastąpiło automatycznie z chwilą wejścia w życie dekretu z dn. 6. 9. 1944 r. o przepro¬wadzeniu reformy rolnej, skoro według art. 2 (1) ust. 3 tegodekretu wszystkie te nieruchomości przechodzą bezzwłocznie na Skarb Państwa. II. Przejście własności nieruchomości na Skarb Państwa z mocy przepisów cyt. dekretu jest skuteczne wobec każdego posiadającego prawa rzeczowe na danej nieruchomości, bez względu na to, czy jest on jako uprawniony wpisany do księgi wieczystej, czy też nie. (Po C 344/48 z dn. 22. 12. 1948 r., PiP 4/49, s. 122; PN 1/48 s. 469, t). Patrz także poz. 1522. 1036. I. Wyrażenie przez właściciela zgody na przejęcie nierucho- mości na cele reformy rolnej nie wymaga formy aktu nota- rialnego. II. Zgoda właściciela nieruchomości na jej przejęcie na cele reformy rolnej i osadnictwa (art. 1 pkt 3 dekretu z dn. 28. 11. 1945 r. o przejęciu niektórych nieruchomości ziemskich na cele reformy rolnej i osadnictwa — Dz. U. Nr 57, poz. 321) nie stanowi jeszcze o zmianie własności, która następuje dopiero na skutek aktu właściwej władzy dokonującej przejęcia. Akt taki wydany w granicach uprawnień danej władzy i we wła¬ściwej formie jest podstawą wpisu w księdze wieczystej. (II C 675/53 z dn. 30. 9. 1953 r., OSN 11/54, poz. 51; PiP 3/54, s. 554). Uwaga. Dekret z dn. 28. 11. 1945 r. został uchylony przez art. 16 ustawy z dn. 12. 3. 1958 r. o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego (Dz. U. Nr 17, poz. 71). INNE ZAGADNIENIA DOTYCZĄCE REFORMY ROLNEJ 1037. Przepis art. 13 dekretu z dn. 6. 9. 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (jednol. tekst: Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13) jest przepisem prawa publicznego bezwzględnie obowiązują- cym, tak że każda umowa sprzeczna z jego postanowieniami jest nieważna. Nieważność ta istnieje z samego prawa i po- winna być przez sądy uwzględniona z urzędu bez względu na to, czy strona powołuje się na art. 56 k. z. (obecnie art. 58 k. c). (Po C 215/50 z dn. 1. 2. 1951 r., OSN 111/51, poz. 83). Uwaga. Artykuł 13 dekretu z dn. 6. 9. 1945 r. wprowadzał zakaz dzielenia, sprzedawania, wydzierżawiania i zastawiania gospodarstw utworzonych na podstawie tego dekretu, zarówno w całości, jak i w części. Zwolnienia od tego zakazu mogły udzielać w wyjątkowych wypadkach gminne rady narodowe w formie uchwały zatwierdzonej przez prezydium rady naro¬dowej wyższego stopnia. Artykuł 13 uchylony został z dniem 26. 7. 1957 r. przez art. 9 pkt 3 ustawy z dn. 13. 7. 1957 r. 0 obrocie nieruchomościami rolnymi (Dz. U. Nr 39, poz. 172). 1038. Nabywca nieruchomości ziemskiej, przejętej na cele reformy rolnej, otrzymuje ją w stanie wolnym od wszelkich długów 1 ciężarów. Stosownie od tej zasady nabywca, który otrzymał nieruchomość po zrzeczeniu się jej przez pierwotnego nabywcę z reformy rolnej, nie jest zobowiązany wobec niego do żad¬nych rozliczeń z tytułu dokonanych nakładów, a zawarta mię¬dzy nimi w tym przedmiocie umowa jest nieważna. Poprzedniemu posiadaczowi, który zrzekł się nieruchomości, przysługuje z tytułu nakładów roszczenie jedynie w stosunku do Skarbu Państwa. (1 CR 938/56 z dn. 21. 2. 1957 r., OSPiKA 1/59, poz. 1, z not¬ką K. P.). 1039. Z treści przepisu art. 3 dekretu z dn. 6. 9. 1946 r. o ustroju rolnym i osadnictwie na Ziemiach Odzyskanych (Dz. U. Nr 49, poz. 279) nie wynika, że akt nadania obejmujący działkę leśną jest bezwzględnie nieważny. Przepis ten zawiera wskazówkę dla władz rolnych, żeby w zasadzie (poza wypadkami gospo darczo uzasadnionymi) nie włączać większych kompleksów leśnych w skład funduszu ziemi przeznaczonego na osadnic two, kształtuje więc on pewne zasady polityki rolnej i leśnej Państwa, co nie może mieć jednak wpływu na ocenę konkret nego prawomocnego aktu nadania. Decydujące znaczenie dla oceny ważności prawomocnego aktu nadania ma ustalenie, jakie grunty objęte były tym aktem nadania. (II CR 871/62 z dn. 5. 10. 1963 r., OSNCP 10/64, poz. 205; RPE 1/65, s. 342). Patrz także poz.: 383—384, 670, 735, 773, 791, 1173—1174, 1185